Kæri Guð,

Af hverju erum við mennirnir eins og við erum? Augljósasta svarið við spurningunni er það að ef við værum ekki eins og við erum, þá værum við ekki við. En þetta er nú eiginlega útúrsnúningur hjá mér. Ein af grundvallarskilgreiningum þess að vera menskur, að mínu mati, er "hæfileikinn" að gera mistök. Við erum ófullkominn. Í mínum huga er ekki hægt að samræma hugtökinn "mennskur" og "fullkominn". Í dýrarýkinu þá lýðast mjög fá mistök. Því mjög mörg þeirra geta leitt til dauða. Við mennirnir búum, flestir, við mun slakari taum. Við fáum að gera mistök alla okkar æfi, þeir sem eru heppnir, tekst jafnvel að læra eitthvað af þeim.

Ég hef ákveðna fílósófíu í þessum efnum. Ég stefni að fullkominun en vil aldrei ná henni. Sem er náttúrulega hálf galið. ALLIR stefnumótunar-, sjálfshjálpar-, og viðskiptagúrúar munu segja að það sé galið á setja sér takmörk sem þú villt ekki ná. Það er algerlega tilgangslaust. En fyrir mér er það ferlið sem skiptir mál. Lærdómurinn.

Við sem tegund höfum gert fjölmörg mistök. Sýnt af okkur fádæma heimskulega hegðan við óteljandi tækifæri. (Enda er því haldið fram, og ég hlýt að vera því sammála, að greind hóps er helmingurinn af greind þess heimskasta í honum) Einhverjir myndu segja, ég er að gæla við að vera sammála, að okkar stærstu mistök hafi verið að klifra (eða detta) niður úr trjánnum. Ég get að sumu leiti tekið undir þetta, hversu svalt væri það að hafa þumla á fótunum! En okkar helstu mistök eru hversu harkalega við ráðumst á okkur sjálf. Maðurinn er efstur í fæðukeðjunni, því er hann sterkasta rándýrið. Hann er efstur í fæðukeðjunni því hann étur allt, sjálfan sig líka. Ég gæti farið út í öll trúarbragðastríðin, kynþáttastríðin og allan hinn skýtinn en ég ætla að láta það eiga sig.

Ég skil nefnilega ekki afhverju menn sjá ekki fegurðina í lífinu og öllum margbreytileika þess. Svo að ég taki nú frekar gróft dæmi (ég veit að þú hefur séð þetta allt áður svo þetta ætti ekki að fara fyrir brjóstið á þér). Ég veit fátt fegurra en kvennlíkamann og tvær naktar konur í unaðsbríma er gríðarleg fegurð. Ég sé ekki karlmannslíkamann sömu augum þó vissulega búi hann yfir kyngimagnaðri fegurð líka. En ég veit líka að til er fólk sem sér sömu fegurðina í unaðsbríma tveggja naktra karla og ég sé hjá tveimur konum. En það sem ég skil ekki, er hvers vegna menn bregðast svo ókvæða við að sjá þessa fegurð tjáða. Ef manni finnst eitthvað ekki fallegt, þá er óhætt að hætta að horfa. Það er óþarfi að tjá skoðun sína af offorsi eða jafnvel ofbeldi. Þegar mannkynið hefur lært þessa lexíu, þá verður athyglisvert að lifa, því þú einn veist hvað kemur í framhaldi en ég hef talsverðar væntingar í því sambandi.

Kær kveðja,

Bréfritari

Kæri Guð.

Ég veit að það ber ekki vott um gott sjálfsöryggi að byrja á því að biðjast afsökunar en ég ætla nú samt að hefja mitt fyrsta bréf á því. Ég vona að þú afsakir hversu lítið ég hef verið í sambandi undanfarið. Ég get komið með fjölmargar afsakanir og ástæður fyrir því en við vitum báðir að þær eru hjómið eitt. Staðreyndin er nefnilega sú að ég hef talið mig geta staðið á eigin fótum og komist af án þess að ræða við þig. En eins og þessi skrif sína berlega, þá er það ekki raunin. Hvers vegna trúum við á guði? Hvers vegna trúum við á þig? Ég get bara velt upp hugmyndum um ástæður annara (og geri það örugglega) en mínar ástæður liggja heldur ekki á lausu fyrir sjálfum mér. Ég ætla að reyna að setja þær niður fyrir mér.

Trú er öryggisnet. Hugsanlega djörf fullyrðing, en þó auðskilin. Alla jafna þá kemst ég ágætlega af án þess að velta fyrir mér hvað verður að þessu lífi loknu. Ég veit hvað verður af líkamanum, "af jörðu ertu kominn, að jörðu skaltu aftur verða" og allt það. Ákaflega vel þekt ferli nú til dags. En hvað verður um restina? Er einhver rest? Ég trúi því að að við séum annað og meira en fjörugir uppvakningar með snefil af sjálfstæðri hugsun. (Sem er reyndar ákaflega mis mikil, sumir eru bara uppvakningar) Af því leiðir að eitthvað er meira í okkur en þau efnasambönd sem við höfum fengið að láni frá móður jörð. Ég trúi því að þetta (hefur oft verið kallað sál) eitthvað verði ekki eftir í hlýjum faðmi móðurinnar heldur skilji við á dánarstund og ...hvað? Það sem ég hef þegar sagt er ekkert nýtt, þessu hafa miljarðar manna trúað í ansi mörg árþúsund. En okkur greinir á um það sem á eftir kemur. Sumir vænta þess að komast til paradísar með 72 hreinum meyjum, aðrir hugsa sér hörpuleik á skýji (eða rokk og ról í helli fullum af fljótandi hrauni) og enn aðrir sjá fram á að endurfæðast sem eitthvað (sem fer eftir hvernig þeir höguðu lífi sínu). Svo eru þeir til sem trúa því líkami og "sál" séu eitt og ekkert gerist við dauðann, nema dauðinn. Þeir eru ekki til umræðu hér.

Það sem hér um ræðir er von og ótti. Von um að eitthvað "líf" sé eftir dauðan og hugsanlega ótti um að það sé ekki, eða allavega ekki eins og vonast er eftir. Trúin er það sem gefur von og heldur henni við. Við trúum því að það sem við trúum á, komi til með að taka við okkur eftir dauðann og leiði okkur þangað sem við trúum að við munum fara. Þetta er ástæða þess að ég trúi Guð, en ekki endilega ástæðan fyrir trú minni á þig.

Ég læt heyra frá mér aftur síðar,

kær kveðja,

Bréfritari