Kæri Guð,

Af hverju erum við mennirnir eins og við erum? Augljósasta svarið við spurningunni er það að ef við værum ekki eins og við erum, þá værum við ekki við. En þetta er nú eiginlega útúrsnúningur hjá mér. Ein af grundvallarskilgreiningum þess að vera menskur, að mínu mati, er "hæfileikinn" að gera mistök. Við erum ófullkominn. Í mínum huga er ekki hægt að samræma hugtökinn "mennskur" og "fullkominn". Í dýrarýkinu þá lýðast mjög fá mistök. Því mjög mörg þeirra geta leitt til dauða. Við mennirnir búum, flestir, við mun slakari taum. Við fáum að gera mistök alla okkar æfi, þeir sem eru heppnir, tekst jafnvel að læra eitthvað af þeim.

Ég hef ákveðna fílósófíu í þessum efnum. Ég stefni að fullkominun en vil aldrei ná henni. Sem er náttúrulega hálf galið. ALLIR stefnumótunar-, sjálfshjálpar-, og viðskiptagúrúar munu segja að það sé galið á setja sér takmörk sem þú villt ekki ná. Það er algerlega tilgangslaust. En fyrir mér er það ferlið sem skiptir mál. Lærdómurinn.

Við sem tegund höfum gert fjölmörg mistök. Sýnt af okkur fádæma heimskulega hegðan við óteljandi tækifæri. (Enda er því haldið fram, og ég hlýt að vera því sammála, að greind hóps er helmingurinn af greind þess heimskasta í honum) Einhverjir myndu segja, ég er að gæla við að vera sammála, að okkar stærstu mistök hafi verið að klifra (eða detta) niður úr trjánnum. Ég get að sumu leiti tekið undir þetta, hversu svalt væri það að hafa þumla á fótunum! En okkar helstu mistök eru hversu harkalega við ráðumst á okkur sjálf. Maðurinn er efstur í fæðukeðjunni, því er hann sterkasta rándýrið. Hann er efstur í fæðukeðjunni því hann étur allt, sjálfan sig líka. Ég gæti farið út í öll trúarbragðastríðin, kynþáttastríðin og allan hinn skýtinn en ég ætla að láta það eiga sig.

Ég skil nefnilega ekki afhverju menn sjá ekki fegurðina í lífinu og öllum margbreytileika þess. Svo að ég taki nú frekar gróft dæmi (ég veit að þú hefur séð þetta allt áður svo þetta ætti ekki að fara fyrir brjóstið á þér). Ég veit fátt fegurra en kvennlíkamann og tvær naktar konur í unaðsbríma er gríðarleg fegurð. Ég sé ekki karlmannslíkamann sömu augum þó vissulega búi hann yfir kyngimagnaðri fegurð líka. En ég veit líka að til er fólk sem sér sömu fegurðina í unaðsbríma tveggja naktra karla og ég sé hjá tveimur konum. En það sem ég skil ekki, er hvers vegna menn bregðast svo ókvæða við að sjá þessa fegurð tjáða. Ef manni finnst eitthvað ekki fallegt, þá er óhætt að hætta að horfa. Það er óþarfi að tjá skoðun sína af offorsi eða jafnvel ofbeldi. Þegar mannkynið hefur lært þessa lexíu, þá verður athyglisvert að lifa, því þú einn veist hvað kemur í framhaldi en ég hef talsverðar væntingar í því sambandi.

Kær kveðja,

Bréfritari