Kæri Guð.

Ég veit að það ber ekki vott um gott sjálfsöryggi að byrja á því að biðjast afsökunar en ég ætla nú samt að hefja mitt fyrsta bréf á því. Ég vona að þú afsakir hversu lítið ég hef verið í sambandi undanfarið. Ég get komið með fjölmargar afsakanir og ástæður fyrir því en við vitum báðir að þær eru hjómið eitt. Staðreyndin er nefnilega sú að ég hef talið mig geta staðið á eigin fótum og komist af án þess að ræða við þig. En eins og þessi skrif sína berlega, þá er það ekki raunin. Hvers vegna trúum við á guði? Hvers vegna trúum við á þig? Ég get bara velt upp hugmyndum um ástæður annara (og geri það örugglega) en mínar ástæður liggja heldur ekki á lausu fyrir sjálfum mér. Ég ætla að reyna að setja þær niður fyrir mér.

Trú er öryggisnet. Hugsanlega djörf fullyrðing, en þó auðskilin. Alla jafna þá kemst ég ágætlega af án þess að velta fyrir mér hvað verður að þessu lífi loknu. Ég veit hvað verður af líkamanum, "af jörðu ertu kominn, að jörðu skaltu aftur verða" og allt það. Ákaflega vel þekt ferli nú til dags. En hvað verður um restina? Er einhver rest? Ég trúi því að að við séum annað og meira en fjörugir uppvakningar með snefil af sjálfstæðri hugsun. (Sem er reyndar ákaflega mis mikil, sumir eru bara uppvakningar) Af því leiðir að eitthvað er meira í okkur en þau efnasambönd sem við höfum fengið að láni frá móður jörð. Ég trúi því að þetta (hefur oft verið kallað sál) eitthvað verði ekki eftir í hlýjum faðmi móðurinnar heldur skilji við á dánarstund og ...hvað? Það sem ég hef þegar sagt er ekkert nýtt, þessu hafa miljarðar manna trúað í ansi mörg árþúsund. En okkur greinir á um það sem á eftir kemur. Sumir vænta þess að komast til paradísar með 72 hreinum meyjum, aðrir hugsa sér hörpuleik á skýji (eða rokk og ról í helli fullum af fljótandi hrauni) og enn aðrir sjá fram á að endurfæðast sem eitthvað (sem fer eftir hvernig þeir höguðu lífi sínu). Svo eru þeir til sem trúa því líkami og "sál" séu eitt og ekkert gerist við dauðann, nema dauðinn. Þeir eru ekki til umræðu hér.

Það sem hér um ræðir er von og ótti. Von um að eitthvað "líf" sé eftir dauðan og hugsanlega ótti um að það sé ekki, eða allavega ekki eins og vonast er eftir. Trúin er það sem gefur von og heldur henni við. Við trúum því að það sem við trúum á, komi til með að taka við okkur eftir dauðann og leiði okkur þangað sem við trúum að við munum fara. Þetta er ástæða þess að ég trúi Guð, en ekki endilega ástæðan fyrir trú minni á þig.

Ég læt heyra frá mér aftur síðar,

kær kveðja,

Bréfritari